Na de ondertekening bood de advocaat ons koffie aan om de zaak af te ronden. In die warme omgeving dacht ik even dat het goed zou aflopen, totdat Julien voor mij, alweer, bestelde. Er brak iets.
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik beslis zelf wel. Dat is precies de reden waarom ik vertrek.’
Ik stond op en ging naar buiten.
Het telefoontje dat ik niet verwachtte.
De volgende dag belde hij. Ik nam niet op. Toen belde de advocaat weer: Julien had een zware beroerte gehad. Hij had het overleefd, maar sprak met moeite en zijn toekomst was onzeker. Ik ging niet meteen naar hem toe. Ik was bang. Bang om terug te vallen in dat leven dat ik ternauwernood had verlaten. Een week later kwam er een brief, geschreven in een onhandig, pijnlijk handschrift.
Een brief, en vervolgens een andere ontmoeting.
