Na vijftig jaar huwelijk vroeg ik de scheiding aan. Zelfs nu, terwijl ik deze woorden schrijf, voelt het onwerkelijk, alsof ik het leven van iemand anders beschrijf. Toch was het wel degelijk mijn eigen leven. Op mijn vijfenzeventigste erkende ik eindelijk een waarheid die ik al decennia lang had weggestopt: ik stikte. Julien en ik hadden een onberispelijk leven opgebouwd, een huis dat altijd brandschoon was, kinderen die volwassen waren geworden, gewoonten zo solide als een rots. In de ogen van anderen waren we het perfecte voorbeeld van een langdurig huwelijk. Maar ergens onderweg was ik mezelf kwijtgeraakt.
Het geleidelijke verdwijnen naar de achtergrond.
Julien was niet wreed. Dat maakte het juist zo lastig om uit te leggen. Hij was er gewoon van overtuigd dat hij wist wat het beste was: het tijdstip van het diner, de kleur van de gordijnen, wat ik moest aantrekken, wat ik in het restaurant moest bestellen.
— Je houdt niet van pittig eten, weet je nog?
