Ik deed een stap achteruit, pakte mijn telefoon en draaide het nummer dat ik uit mijn hoofd kende. Mijn stem was kalm, hoewel ik vanbinnen beefde.
“Kom meteen. Naar het huis van mijn dochter,” zei ik.
Ik heb opgehangen.
Er was niets veranderd in de keuken. Mark was weer aan tafel gaan zitten. Eleanor was nog steeds aan het eten. Mijn dochter was nog steeds de afwas aan het doen.
Vijf minuten later werd er op de deur geklopt. En ik wist dat na die klop niets meer hetzelfde zou zijn.
Lees verder op de volgende pagina >>