Ja, ik herinnerde het me. Ik herinnerde me vooral dat ik niet van pittig eten hield, omdat hij dat ook niet deed. Toen de kinderen klein waren, dacht ik dat ik een offer bracht. Toen ze het huis verlieten, zei ik tegen mezelf dat het te laat was. Maar geconfronteerd met mijn spiegelbeeld, nu een vreemde voor me, begreep ik dat het heropbouwen van mezelf na een scheiding, zelfs een late, een noodzaak was geworden.
Een relatiebreuk zonder boosheid, maar zonder weg terug.
Dus ik diende het verzoekschrift in. De scheiding verliep zonder geschreeuw, zonder haat. Op het kantoor van de advocaat leek Julien ineengedoken, met zijn handen ineengeklemd.
‘Ik dacht dat alles in orde was,’ mompelde hij.
‘We overleefden het,’ antwoordde ik. ‘Maar dat is niet hetzelfde.’
