Mijn naam is Joan Wills. Ik ben 37 jaar oud en rechter bij de rechtbank van Jefferson County, Kentucky. Elke dag zit ik in een zwarte toga op de rechterstoel en neem ik beslissingen die van invloed zijn op het leven van gezinnen, kinderen en mensen die in de steek zijn gelaten door degenen die hen juist het meest hadden moeten liefhebben.
Ik weet hoe dat voelt.
Ik weet het, want ik heb het zelf meegemaakt.
Eenentwintig jaar geleden, op een koude novembernacht in 2003, zetten mijn ouders me het huis uit. Ik was zestien jaar oud. Ik was zwanger. Ik had nergens heen te gaan, geen geld, geen plan en niemand in de wereld leek zich erom te bekommeren of ik het wel zou overleven.
Mijn moeder stond met haar armen over elkaar in de deuropening, en mijn vader stond achter haar met een blik op zijn gezicht die ik nooit zal vergeten. Het was geen woede. Het was zelfs geen teleurstelling.
Het was walging.
