Deel 1
Het was nog geen vijf minuten geleden dat ik de scheidingspapieren had getekend, of ik bracht mijn zoon en dochter al naar het vliegveld om een vlucht naar Londen te halen. Op datzelfde moment waren alle zeven leden van de familie van mijn man verzameld in een luxe kliniek voor vruchtbaarheidsbehandelingen, waar ze zijn zwangere maîtresse begeleidden naar een geplande echografie.
Niemand had verwacht dat de dokter, na slechts één blik op het scherm, een zin zou uitspreken die de hele zaal zou verbijsteren en mijn ex-man in een blinde woede zou doen ontsteken.
Toen mijn pen het scheidingsvonnis raakte, gaf de klok aan de muur in het kantoor van de mediator precies 10:03 uur aan. Het was een vreemd moment. Er waren geen tranen, geen geschreeuw, niets van de pijn die ik me ooit had voorgesteld. Er was alleen een hol gerinkel in me, een leegte zo compleet dat het bijna vredig aanvoelde.
Mijn naam is Catherine. Ik was tweeëndertig jaar oud, moeder van twee jonge kinderen, en precies vijf minuten eerder had ik een einde gemaakt aan mijn achtjarige huwelijk met David, de man die ooit had beloofd voor de rest van mijn leven voor me te zorgen.
Ik had de pen nog maar net neergelegd toen Davids telefoon ging. De beltoon klonk bekend. Ik wist meteen wie het was.
Hij deed niet eens de moeite om het te verbergen. Hij antwoordde recht voor mijn neus en die van de bemiddelaar, en zijn stem werd meteen zachter.
‘Ja, ik ben klaar. Wacht even. Ik kom er zo aan. De controle is vandaag, toch?’
Ik heb elk woord verstaan. Davids toon werd zo weeïg zoet dat ik er misselijk van werd.
“Maak je geen zorgen. Mijn hele familie zal erbij zijn. Jouw kind is tenslotte de erfgenaam van onze nalatenschap.”
Ik haalde diep adem. In al die jaren van ons huwelijk had ik hem nog nooit zo tegen me horen praten.
De bemiddelaar schoof het document naar David toe zodat hij het kon bekijken voordat hij tekende. David keek er niet eens naar. Hij krabbelde er ongeduldig en minachtend zijn naam op en gooide het terug.
“Niets om te lezen. Er valt toch niets te verdelen.”
Hij wees naar me alsof ik een probleem was waar hij eindelijk vanaf was.
“Het appartement is mijn eigendom van vóór het huwelijk. De auto ook. Als ze de twee kinderen wil, laat haar ze dan maar meenemen. Dat scheelt mij een hoop gedoe.”
Zijn oudere zus Megan, die vlakbij stond, deed meteen mee.
“Precies. Hij gaat binnenkort toch weer trouwen.”
Een andere tante voegde er sarcastisch aan toe: “En dit keer tegen een vrouw die zwanger is van zijn zoon. Wie wil er nou een vrouw die met twee kinderen sjouwt?”
De woorden hingen nog in de lucht, maar vreemd genoeg deden ze geen pijn meer. Misschien omdat ik al te lang pijn had geleden.
Ik stond op, opende mijn tas en legde een sleutelbos op het bureau.
“Dit zijn de sleutels van het huis.”
David keek enigszins verrast. We waren de dag ervoor met de kinderen verhuisd. Een grijns verscheen op zijn lippen.
“Goed zo. Je leert tenminste iets.”
Megan voegde eraan toe: “Wat niet van jou is, moet uiteindelijk teruggegeven worden.”
Ik gaf geen antwoord. In plaats daarvan haalde ik stilletjes twee donkerblauwe paspoorten uit mijn tas en hield ze omhoog zodat David ze kon zien.
“De visa zijn vorige week goedgekeurd.”
Hij fronste zijn wenkbrauwen. “Welke visa?”
“Ik neem de kinderen mee naar Londen om te studeren.”
