Vijftig jaar oud. Alleen al het opschrijven van dat getal bezorgt me nog steeds een steek in mijn hart. Ik heb die mijlpaal nooit lichtvaardig opgevat. In mijn familie is die leeftijd altijd beladen geweest met emotie, bijna symbolisch. Dus toen Thomas vorig jaar 50 werd, wilde ik het speciaal maken. Echt speciaal.
Voor zijn 50e verjaardag heb ik hem een droom laten uitkomen.
We waren zeventien jaar getrouwd. Zeventien jaar samenwonen, de rekeningen delen, tot diep in de nacht praten over onze kinderen, plannen, twijfels en lachbuien.
Voor zijn vijftigste verjaardag had ik maandenlang in het geheim een verrassing gepland: een reis naar Hawaï. Een hotel met uitzicht op de oceaan. Diner bij zonsondergang. Zelfs een snorkelcursus, want op een dag had hij, bijna terloops, gezegd dat hij dat altijd al eens had willen proberen.
Toen ik hem het nieuws vertelde, huilde Thomas. Ja, hij huilde. Hij keek me aan alsof ik hem de maan had gegeven. Op dat moment wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt. Ik had hem, zijn leven, zijn verlangens geëerd.
