Ik koester deze herinnering.
De ochtend van mijn 50e verjaardag
Gisteren was ik aan de beurt.
Wekenlang had Thomas hints laten vallen: “Je zult het zien…” “Ik heb iets bijzonders gepland.” Ik stelde me een verrassingsweekend voor, misschien een uitstapje ergens in Frankrijk of een diner in ons favoriete Italiaanse restaurant.
Op de ochtend van mijn verjaardag, nog voor zonsopgang, maakte hij me zachtjes wakker.
“Kom naar beneden, ik heb een verrassing.”
Mijn hart bonkte als dat van een tiener op kerstochtend. Ik ging in mijn pyjama naar beneden, mijn haar in de war, maar met een glimlach op mijn gezicht.
En toen… verstijfde ik.
Midden in de woonkamer, onder de plafondventilator, stond een stofzuiger.
Geen verpakking. Geen lint. Geen kaartje.
