Emma overleed twee weken later. Tijdens de begrafenis kwam de waarheid aan het licht: ze had bepaalde vormen van hulp en opties geweigerd om één enkele reden – om haar broer een toekomst te geven.
Zelfs nu nog draagt ze de witte jas met trots… en met een immense verantwoordelijkheid.
Want succes is nooit een eenzame strijd.
En omdat we soms de waarde van een offer pas echt begrijpen als het onmogelijk wordt om dankjewel te zeggen, en er een levensles achterblijft die voor altijd in ons geheugen gegrift staat.
Tijdens mijn diploma-uitreiking noemde ik mijn zus een onbeduidend persoon – drie maanden later liep ik haar kamer binnen en stond ik als versteend.
